Verslag: Eerste elftal A: KFC Humbeek - FC Moorsel 0 - 2

Het zonnetje gaf het beste van zichzelf voor de thuismatch tegen Moorsel. We zagen hoe Paul op de valreep aan een hels tempo de lijnen kalkte – dank u, Paul! – en hoe matchleider Dirk Hermans alle spelers duidelijke richtlijnen gaf. Evenzeer dank u, Dirk! Sascha verving Nick, vatte post onder de lat en trok zijn petje nog wat dieper om een goed zicht over het geheel te hebben.

Gilbert Goossens, Open VLD’er, schonk de matchbal -waarvoor ook dank! - en gaf de aftrap van wat geen eenvoudige wedstrijd zou worden. Tegenstrever Moorsel staat immers op slechts een puntje van koploper Tempo Overijse in het klassement.

Was het dat wat onze ploeg prikkelde en motiveerde? Hoe dan ook, KFCH speelde vandaag beter en gemotiveerder dan de voorbije weken het geval was. Moorsel kon echter scoren na een kwartier spelen (13’ 0-1). Een spijtig doelpunt, niet eens een uitgespeelde kans. Wel een duwtje in de rug van KFCH om nog een tandje bij te steken. En dat deed ons elftal ook.

De bezoekende trainer werd alsmaar nerveuzer, terwijl onze coach Rudi het eerder filosofisch opnam. Zijn woorden ‘Blijf aan de deur kloppen, en ze zal open gaan’ vielen niet in dovemansoren. KFCH klopte beduidend meer aan de deur dan Moorsel, creëerde de beste kansen en oogstte lof en respect.

Maar andermaal moesten we erkennen dat scoren moeilijk blijft. Bovendien kreeg ons team af te rekenen met een klasbak van een doelman. ‘De beste van de reeks. Eén die al veel punten pakte voor onze ploeg dit seizoen.”, beweerde een Moorselsupporter. De goalie haalde alles uit de kast om te bewijzen dat de man gelijk had. En… hij had ook duidelijk begrepen wat medesupporter Patrick na de rust terecht opmerkte: dat de punten vandaag belangrijker waren voor Moorsel dan voor KFCH. De Humbeekaanhang waardeerde het dan ook erg dat KFCH speelde alsof het seizoen nog maar net begonnen was.

Even kwam er een mentale tik toen Moorsel verder kon uitlopen na een penalty (80’ 0-2), maar KFCH herpakte zich en bleef aan de deur kloppen, zoals de coach gevraagd had. We kwamen het dichtst bij een eerredder – die erg verdiend zou geweest zijn! – toen een strak schot van Dean richting doel ging. De bal knalde tegen de paal…  Het lijkt wel ‘the story of the KFCH-life…’.

Geen punten, wel een spannende wedstrijd die aangenaam was om naar te kijken.
Bravo aan spelers en trainers!
We hebben hoegenaamd geen spijt dat we Parijs-Roubais schrapten om naar jullie match te kijken.  

Ann