Verslag: Eerste elftal A: KFC Humbeek - VK Weerde 4 - 0

“De match tegen Weerde kan nog pittig worden”, voorspelde coach Rudi. “Hun tweede plaats zegt niet alles. Je moet nagaan tegen wie ze tot nu toe gespeeld hebben”, stelde fotograaf Gerry me gerust.
Ze kregen allebei gelijk. Het werd een stevig, pittig duel. Maar Weerde speelde ons zeker niet van het kastje naar de muur. KFCH kon niet echt een vuist maken, maar ook Weerde domineerde niet. De eerste helft bezorgde de KFCH-supporters een ietwat onbevredigd gevoel. Hoogtepunten waren de sublieme reddingen van keeper Nick die zijn beste beentje voorzette, en een vrije trap van Roel waarvoor de bezoekende doelman languit moest. Vlak voor de rust had KFCH moeten scoren, maar dat werd uitgesteld tot na de pauze.

Inmiddels wisten we dat Club Brugge gewonnen had van RSC Anderlecht. Het enthousiasme van Niels, tijdelijk buiten strijd als speler maar sowieso ambiancemaker als supporter, groeide zienderogen en werkte erg aanstekelijk. Samen met Dennis en Hannes moedigde hij zijn teamgenoten vol overgave aan. De medesupporters genoten zowel van het spektakel op het veld, als in de tribune.

Een kwartier na de pauze forceerde Gauthier een belangrijke doorbraak op de flank. Yoti werd aangespeeld. Hij stuurde het leer richting Maarten L, en de brilscore maakte plaats voor een 1-0 voorsprong (60’). Vanaf dan volgden de kansen elkaar op. Van op het middenveld speelde Sam heel doordacht de bal door naar Maarten L: 75’ 2-0. Besnik probeerde het met een omhaal maar stuitte op de doelman , Yoti schoot voorlangs, en zo kan ik nog even doorgaan. Met de combinatie Yoti -> Sam -> Dean lukte het weer wel: 82’ 3-0. 
En de laatste was ook een klapper. Yoti ging alleen de hele flank af en zette voor aan Maarten L. die zijn derde van de dag scoorde: 89’ 4-0. Onnodig te zeggen dat de sfeer in de Humbeekse tribune zalig was!

Nadien volgde nog een uniek matchgedeelte. De ref liet maar liefst 9! minuten overspelen. De aanhangers van beide teams smeekten hem om af te fluiten, sommige spelers kropen haast op handen en knieën over het veld, maar de brave – overigens ook sympathieke - man wist van geen ophouden. 
Toen het dan toch eindelijk zover was, barstten onze vreugdesalvo’s los, inclusief de felicitaties aan ons elftal en hun coaches!

Ook langs deze weg nog eens een dikke proficiat, jongens!
Ann